zondag 22 januari 2012

Zondaggevoel


Twee bakken koffie, twee boterhammen met pindakaas en hagelslag, dat is mijn zondagochtendgevoel. Ik kom op zondag vroeger uit bed dan op de meeste andere dagen van de week en leg met het ontbijt een stevige bodem voor de werkdag. Dat is ook wel nodig, want de zondagochtend is voor mij het hoogtepunt van de week. Op zondagochtend ontmoet ik een groot deel van de gemeente en dienen we samen onze God. 


Na het ontbijt zoek ik nog even de rust van mijn studeerkamer, om de kerkdienst nog even door te nemen en te bidden. Na een warme douche en een extra gladde scheerbeurt schiet ik in mijn nette pak en ga ik samen met mijn vrouw Karin en dochter Laisa naar de kerk, zo’n vijf minuten lopen.

Zo rond 9.15 is het in De Schuilplaats (Rivierenlaan 283) meestal al behoorlijk druk. De koffie wordt gezet, het kostersechtpaar zet de kerk klaar, de leiding van de kinderdienst is al bezig met de voorbereidingen, iets later beginnen de muzikanten met het inspelen. Rond 9.30 komen de eerste bezoekers de kerk binnen. De koffie staat klaar, en het is al snel een gezellige drukte. Ik word er altijd blij van als ik zie dat zoveel mensen zich met hart en ziel inzetten voor hun geloof.

Alhoewel, op zondagmorgen ben ik meestal te gespannen om er echt van te genieten. Om 10.00 sta ik helemaal op scherp. Meer dan een uur lang de dienst leiden, mooi en spannend tegelijk. Hoe zal het gaan? Hoe ervaren de mensen de dienst? Zullen we Gods aanwezigheid ervaren? Mijn belangrijkste bijdrage aan de dienst is de preek. Al vanaf maandagochtend ben ik bezig met het horen en verwoorden van de boodschap van God uit de Bijbel. Soms merk ik direct dat de preek goed aankomt, soms hoor ik het later, en soms is de preek gewoon geen succes. Het succes van de kerkdienst heb je als predikant nooit in de vingers. Soms gebeurt het, soms niet. Dat zorgt vooraf voor de meeste spanning.

Na de dienst een moment van ontspanning en ontmoeting. Samen koffie drinken. Napraten over de dienst en over andere dingen die mensen bezighouden. Voor mij een gouden kans om iedere week zoveel mogelijk gemeenteleden te zien en te spreken. Een moment waar ik energie van krijg.  Meestal horen wij dan ook bij de laatsten die de kerk verlaten. Zo rond 12.00 zijn we weer thuis. Het hoogtepunt van de week zit erop.

Deze column verscheen in het Zondagochtendblad. Een huis aan huis blad voor Purmerend en omgeving. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten