donderdag 17 april 2014

Judas

Ik zit hier alleen, ik durf mij niet te laten zien,
Misschien is deze spijt en pijn precies wat ik verdien.

Verblind was ik, ik wilde het geld,
En verraadde daar mee velen hun grote held.

Ze willen hem dood, de man die ons zijn liefde gaf,
Volgens de priesters is dat zijn welverdiende straf.

Maar nu, pas nu, het is al te laat,
Zie ik dat ik verblind was door pure haat.

Ik probeerde nog spijt te betuigen,
En hen van zijn onschuld te overtuigen.

Maar ze keerden mij hun ruggen toe,
Mijn spijt en problemen waren hun te veel gedoe.

Nu zit ik hier met een hoofd vol stemmen,
Met geen mogelijkheid om mijn gedachten te remmen.

Hoe moet ik verder met deze eeuwige spijt,
Het is door mij dat onze Heer nu zo lijdt.

Ik ben gedwongen met mijn zonden alleen te zijn,
Ik zie geen uitweg meer uit deze pijn...

Shari Brunt












Geen opmerkingen:

Een reactie posten